Ni\/ Hao\/
Are you fine? ...

 
 
 
 
 
 
 
 

Wo\/ Zai\ Kan\ Ni\/ de Zhu-
I'm seeing your pictures ...

 
 
 
 
 
 
 
 

Ni\/ Ai\ Lan/ Se\ de Da\ Hai\/
You love blue sea ...

 
 
 
 
 
 
 
 

Wo\/ Ai\ Lu\ Se\ de Shan-
I love green mountain ...

 
 
 
 
 
 
 
 

Wo\/ Kan\ Ni\/ le
I've met you ...

 
 
 
 
 
 
 
 

Wo\/ Ai\ Ni\/ le
I love you ...

 
 
 
 
 
 
 
 

He/ Ni\/ Ai\ Wo\/ ma?
And do you love me?

 
 
 
 
 
 
 
 

Wo\/ Bu\ Yao\ Zhao\/ Ni\/ le
I'm not gonna meet you ...

 
 
 
 
 
 
 
 

Wo\/ Ke\/ Pa\
I'm terrible ...

 
 
 
 
 
 
 
 

Ni\/ Bu\ Yao\ Qu\ He\ Wo\/ le
You won't go with me anymore ...

 
 
 
 
 
 
 
 

Wo\/ Bu\ Zhi- Dao\
I dunno ...

 
 
 
 
 
 
 
 

Ni\/ ne
And you ??

 
 
 
 
 
 
 
 

Ni\/ Mei/ Ai\ Wo\/ le ma
Haven't you loved me?

 
 
 
 
 
 
 
 

Xin- Li\/
In my heart ...

 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 

Wo\/ Kai- Shi\/ Ai\ Ni\/
I Started loving you

 
 
 
 
 
 
 
 

Dan\ Shi\
But ...

 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 

Wan\/ le ma
It's been late, Hasn't it?

 
 
 
 
 
 
 
 

Wo\/ Bu\ Gan\/ Gao\ Su- Ni\/
I don't dare to tell you ...

One Night in Singapore

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ถนนที่นี่วุ่นวายจัง
ไม่เหมือนกับที่ที่เราเคยอยู่เลยนะ

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

รถไฟคนก็แย่งกันเข้า
คนก็เยอะ
เบียดก็เบียด
อากาศข้างนอกก็ร้อน

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

แต่ฉันก็ขี้บ่นเหมือนเดิม
ก็ฉันคนเดิมนี่นา
ยังรักเธอเหมือนเดิม

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

แม้ว่ารักของเรามันจะไม่เหมือนเดิมแล้ว

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

บ่ายวันนั้น
ฉันตัดสินใจ
ว่าจะไปเดิน shopping บน Orchard Road

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

คนเดียว

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ผู้คนมากมาย
เดินแทบจะชนไหล่กัน
บางคนกำลังซื้อของ
บางคนกำลังกินข้าว
บางคนกำลังรอเพื่อน

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ถนนกว้างใหญ่
แต่ความเหงากว้างใหญ่กว่า

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตะวันเริ่มคล้อย
ฉันเข้าไปนั่งที่ร้านหนังสือ Border
ร้านประจำที่เราเคยไปนั่งฆ่าเวลากัน
VCD เรื่องนี้ ที่เธอบอกว่าตอนเด็กเด็กชอบมันมาก
หนังสือเล่มนี้ ที่เธอเคยเอาไปอ่านบนรถไฟแล้วทำมันหาย
สมุดโน้ต ที่เธอบอกว่าอยากได้ แต่ไม่ได้ซื้อ

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตะวันตกดินไปแล้ว
ถนนดูวุ่นวายกว่าเก่า
ฉันเดินกลับไปที่โรงแรม
เตียงมันใหญ่เกินกว่าจะนอนคนเดียว

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

การนั่งอยู่เฉยเฉยในโรงแรมตอนหัวค่ำ
ข้างนอกมีเสียงจอแจ
ทำให้นึกถึงตอนที่เราไปเที่ยวไกลไกลด้วยกัน
บรรยากาศแบบนี้เลย
แต่เรื่องราวมันเหมือนจะรางเลือนไปทุกทีทุกที

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ฉันจำเธอไม่ค่อยได้แล้ว
เพราะยิ่งจำได้ ยิ่งทำให้ฉันเศร้า

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย
คงใกล้เที่ยงคืนได้แล้ว
เสียงข้างนอกชักจะเบาลงเบาลง
อากาศเริ่มเย็นทั้งทั้งที่เป็นเมืองร้อน

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ฉันยังจำได้
ตอนนั้น
เราเคยนอนหิวข้าวกัน
เพราะว่าฉันไม่สบาย
เธอเช็ดตัวให้ฉันด้วยนี่นา

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

แล้วอย่างนี้

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

แล้วอย่างนี้ฉันจะผ่านคืนนี้ไปได้ยังไง
เปิดทีวีก็มีแต่รายการภาษาจีนน่ารำคาญ
กับข่าวภาษาอังกฤษสำเนียงจีน

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ฉันเลือกที่จะไปกินข้าวตอนดึกดึก
เธอชอบถามฉันว่าอยากกินอะไร
ฉันไม่เคยอยากกินอะไรหรอก
กินอะไรก็ได้ที่เธอชอบ
แม้ว่าเป็ดฉันจะไม่ชอบกิน
แต่ถ้าเธอชอบ ฉันก็จะหัดกิน
จะบอกว่า
ฉันกินเป็ดเป็นแล้วนะ

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

เวลาผ่านมาก็นานแล้วนะ
นานมาก ...
นานกว่าเวลาที่เราอยู่ด้วยกันซะอีก
แต่ฉันก็ยังนอนร้องไห้เกือบทุกคืน

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

คืนนี้ฉันจะทำยังไงดี

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

...
...
...
excuse me, tell me how much you cost?

just for 1 time or over the night?

over the night

 Maybe 250 $

Okay, but i just want you to be like a friend

 Sorry?

I didn't want to get through the night all alone

Just walking with me, eating with me,

holdin my hands, and sleepin beside me.

 ... ... Really?

 You are so wierd!

tomorrow morn', i'm going back

 Okay, so where are you goin' then

What would you like to eat?

 Whatever! It's up to you

I just eat what you eat, blah blah blah

 blah blah blah ...

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

คืนนี้ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

...
...
...
Do you love me?

 Sorry? What do you mean?

Nothing ..

โลกของผมนั้น
คุณน่าจะรู้จักเป็นอย่างดี
เสียงบิดคันเร่งตามท้องถนนยามค่ำคืน
นั่นแหละคือโลกของผม

บนท้องถนนยามค่ำคืน
ผมรู้สึกได้ว่า
ผมมีที่ที่ผมสามารถซ่อนตัวจากชีวิตจริง

บนถนนสายนี้
เราไม่ต้องการอะไรมากมาย
เราไม่ต้องการรูปร่าง หน้าตา
เราไม่ต้องการปริญญาโทจากนอก
เราไม่ต้องการของ Brand Name
เราเพียงต้องการความเร็ว

อันที่จริง
ผมไม่ได้ถือว่าเป็นนักแข่งอันดับต้นต้นของถนนสายนี้
มีคนที่ซิ่งรถได้เร็วกว่าผมแทบทั้งนั้น
แต่ผมรู้สึกว่า
ผมมีตัวตน

ที่สำคัญผมมีเธอ
เธอที่นั่งซ้อนท้ายผม

เราต่างผ่านอะไรมามากมาย
บนถนนสายนี้
ทั้งสุข ทั้งทุกข์
แม้ว่าผมจะซิ่งรถไม่ชนะใครก็ตาม
เธอก็ยังคงนั่งซ้อนท้ายผม
ผมไม่มีวันลืมไออุ่นของเธอ

วันนึง
เธอบอกว่าเธอเบื่อผมแล้ว

"..."

ผมไม่เคยเจอเธออีกเลย
ผมไม่เคยได้ยินข่าวเธออีกเลย
เธอไม่เคยมาซ้อนหลังผมอีกเลย

หลังจากวันนั้น
ผมไม่เคยซิ่งรถแพ้ใครอีกเลย
ผมรู้แล้วว่าทำไมผมถึงแพ้มาตลอด

มีผู้หญิงมากมายขึ้นมาซ้อนหลังผม
เข้ามา แล้วก็จากไป
เข้ามา แล้วก็จากไป
ผมไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยเลย
อาจจะเพราะ
ผมยังลืมเธอไม่ได้

ตอนนี้
ผมเรียกได้ว่าเป็นนักซิ่งอันดับหนึ่งของถนนเส้นนี้แล้ว
มีผู้หญิงมากมายอยากจะมาซ้อนท้าย

ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดหรอก
ผมไม่ได้อยากเป็นอันดับหนึ่ง
ผมไม่ได้อยากให้เธอกลับมา
ผมไม่อยากมีคนใหม่

เหตุผลง่ายง่ายที่ผมชนะ
ผมแค่เลิกห่วงตัวเอง
ผมไม่ห่วงอะไรแล้ว
ผมแค่บิดคันเร่งให้สุด

ผมแค่คิดว่า
ถ้าตายไปก็ดีเหมือนกัน

สิ่งที่ผมชอบที่สุดคือ
เวลาที่รถวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด
เสียงเครื่องลั่น เสียงลม
ทำให้ผมลืมเธอ
ลืมความทรงจำที่เรามีร่วมกัน

40 km/hr

60 km/hr

80 km/hr

100 km/hr

120 km/hr

130 km/hr

140 km/hr

150 km/hr

160 km/hr

เอี๊ยดดดดดดด !!!

ตูม!!!!!